قطع داروهای نارسایی قلبی پس از بهبود EF؛ از TRED-HF تا WITHDRAW-AF

نویسنده: دکتر حسین نوید، متخصص قلب و عروق، فلوشیپ نارسایی قلب و پیوند
ویژه پزشکان | تاریخ مرور منابع: ۳۰ آبان ۱۴۰۵
بیماری را در نظر بگیرید که پس از درمان نارسایی قلبی، دیگر تنگی نفس ندارد و کسر جهشی او طبیعی شده است. پرسش او ساده است: «حالا که قلبم خوب شده، چرا هنوز باید دارو بخورم؟» پاسخ به این سؤال به معنای «بهبود» بستگی دارد: آیا عامل بیماری برطرف شده است، یا درمان همچنان بیماری را مهار میکند؟ مرور مطالعات قطع درمان نشان میدهد این دو وضعیت را نمیتوان تنها با عدد EF از یکدیگر جدا کرد.
TRED-HF؛ طبیعی شدن EF الزاماً به معنای درمان قطعی نیست
مطالعه شاخص TRED-HF در بیماران مبتلا به کاردیومیوپاتی اتساعی انجام شد که بیعلامت بودند، کسر جهشی آنان از کمتر از ۴۰٪ به حداقل ۵۰٪ رسیده بود، حجم پایان دیاستولی بطن چپ طبیعی شده و NT-proBNP کمتر از ۲۵۰ بود. بنابراین، شرکتکنندگان فقط «کمی بهتر» نشده بودند؛ معیارهای نسبتاً سختگیرانهای برای بهبود داشتند.
با این حال، در شش ماه نخست، ۱۱ نفر از ۲۵ بیمار گروه قطع تدریجی درمان، معادل ۴۴٪، عود کردند؛ در گروه ادامه درمان، هیچیک از ۲۶ بیمار دچار عود نشدند. پیامد مطالعه شامل افت عملکرد یا افزایش حجم بطن، افزایش نشانگر زیستی یا بروز تظاهرات بالینی بود؛ عود را نباید معادل بستری شدن یا نارسایی قلبی علامتدار دانست. این مطالعه مفهوم فروکش بیماری تحت درمان یا remission را برجسته کرد: طبیعی شدن شاخصها، بهتنهایی، اثبات نمیکند که بستر بیماری از بین رفته است. [۱]
پیگیری بلندمدت TRED-HF چه چیزی اضافه کرد؟
در پیگیری با میانه شش سال، ۳۳ نفر از ۵۱ بیمار، معادل ۶۵٪، حداقل یکبار عود کردند. این مرحله تصادفی نبود و پس از پایان کارآزمایی، به بیماران توصیه شده بود درمان را دوباره شروع کنند. برخی درمان کمشدتتری دریافت میکردند و محرکهایی مانند آریتمی، فشار خون کنترلنشده، عفونت و بارداری نیز در بخشی از عودها مطرح بودند.
بنابراین، عدد ۶۵٪ را نباید «خطر ششساله قطع کامل دارو» معرفی کرد. برداشت دقیقتر این است که استعداد عود در کاردیومیوپاتی بهبودیافته ممکن است سالها باقی بماند؛ پایداری کوتاهمدت، تضمین پایداری آینده نیست. [۲]
WITHDRAW-AF؛ آیا کاردیومیوپاتی ناشی از AF یک استثناست؟
WITHDRAW-AF پرسش محدودتری مطرح کرد: اگر اختلال عملکرد بطن عمدتاً ناشی از فیبریلاسیون دهلیزی باشد و پس از کنترل ریتم برطرف شود، آیا ادامه همه داروهای نارسایی قلبی ضروری است؟ در این مطالعه ۶۰ بیمار بسیار منتخب، با بهبود EF، ریتم سینوسی پایدار و نبود LGE بطنی در MRI وارد شدند؛ ۹۷٪ ابلیشن شده بودند.
در مرحله تصادفی ششماهه، ۲۷ نفر از ۳۰ بیمار گروه قطع درمان، در برابر هر ۳۰ بیمار گروه ادامه درمان، EF حداقل ۵۰٪ را حفظ کردند. با احتساب مرحله متقاطع، مجموعاً پنج بیمار پس از قطع درمان افت EF پیدا کردند و با شروع مجدد داروها بهبود یافتند.
این یافته، امکان کاهش درمان در یک زیرگروه را مطرح میکند؛ ایمنی عمومی یا بلندمدت آن را ثابت نمیکند. پایش مطالعه شامل ارزیابی نزدیک ریتم و تصویربرداری بود و تنها ۱۰٪ شرکتکنندگان در ابتدا SGLT2i دریافت میکردند؛ تعمیم نتایج به قطع درمان چهارگانه امروزی محدود است. [۳]
DEFINITION-AF؛ شواهد جدیدتر چه میگویند؟
مطالعه پایلوت DEFINITION-AF، منتشرشده در ژوئن ۲۰۲۶، قطع درمان پس از بهبود عملکرد قلب به دنبال ابلیشن AF را بررسی کرد. از ۵۰ بیمار تصادفیشده، ۴۷ نفر در تحلیل نهایی حضور داشتند. طی شش ماه، بدترشدن معیارهای نارسایی قلبی در سه نفر از ۲۳ بیمار گروه قطع درمان، معادل ۱۳٪، و در هیچیک از ۲۴ بیمار گروه ادامه درمان رخ داد. اختلاف از نظر آماری معنیدار نبود؛ اما P=0.11 در یک مطالعه کوچک، اثبات همارزی یا بیخطری نیست.
هر سه بیمار پس از شروع مجدد درمان بهبود یافتند. از سوی دیگر، عوارض مرتبط با دارو در پنج بیمار گروه ادامه درمان و هیچ بیمار گروه قطع درمان گزارش شد. این یافته، موازنه خطر عود و بار درمان را برجسته میکند. معیارهای ورود و تعریف پیامد با WITHDRAW-AF متفاوت بود؛ درصدهای دو مطالعه را نباید مستقیماً مقایسه کرد. [۴]
آیا این مطالعات با یکدیگر تناقض دارند؟
برداشت تحلیلی این مرور آن است که این مطالعات، بخشهای متفاوتی از یک مسئله را روشن میکنند. TRED-HF درباره خطر قطع درمان در کاردیومیوپاتی اتساعی بهبودیافته هشدار میدهد؛ مطالعات اختصاصی AF بررسی میکنند که آیا رفع یک علت بالقوه برگشتپذیر، استثنایی قابلشناسایی ایجاد میکند. وجود AF در یک بیمار مبتلا به کاردیومیوپاتی، بهتنهایی، ثابت نمیکند که AF تنها علت بیماری بوده است. تفاوت جمعیتها، پیامدها و طول پیگیری، مانع نتیجهگیری ساده از مقایسه درصدها میشود. [۱–۴]
جایگاه راهنما و تصمیمگیری بالینی
راهنمای ESC سال ۲۰۲۶ ادامه درمان پایه نارسایی قلبی را، حتی پس از بهبود EF یا رفع علائم، توصیه میکند. در عین حال، برای بیماران بسیار منتخب با علت برگشتپذیرِ درمانشده، نبود علائم، طبیعی شدن کامل عملکرد و حجم بطن و پپتیدهای ناتریورتیک، امکان بررسی قطع تدریجی درمان را با توجه به ترجیح بیمار و تحت پایش مکرر بالینی، آزمایشگاهی و تصویربرداری مطرح میکند. این استثنا، توصیه به قطع روتین درمان نیست. [۵]
از نظر کاربرد بالینی، پیش از بحث درباره کاهش درمان باید علت اولیه بیماری، میزان بازیابی قلب، پایداری کنترل ریتم و امکان پیگیری نزدیک روشن باشد. اندیکاسیون مستقل هر دارو نیز باید دوباره بررسی شود. این مطالعات یک ترتیب عمومی و اثباتشده برای قطع داروها ارائه نمیکنند. موضوع این مرور داروهای نارسایی قلبی است؛ تصمیم درباره ضدانعقاد در AF مسئلهای جداگانه است.
پیام نهایی برای پزشک
بهبود EF بهتنهایی مجوز قطع درمان نیست. TRED-HF نشان داد که بسیاری از بیماران در مرحله فروکش بیماری قرار دارند. WITHDRAW-AF و DEFINITION-AF احتمال کاهش درمان در زیرگروهی منتخب پس از کنترل AF را مطرح میکنند؛ با این حال، خطر عود باقی است و ایمنی بلندمدت هنوز اثبات نشده است. تصمیم در این زیرگروه به ارزیابی تخصصی و امکان شناسایی زودهنگام عود وابسته است. [۱–۵]
منابع
- Halliday BP, et al. Withdrawal of pharmacological treatment for heart failure in patients with recovered dilated cardiomyopathy (TRED-HF). Lancet. 2019;393:61–73. DOI: 10.1016/S0140-6736(18)32484-X
- Cheng L, et al. Long-term follow-up of the TRED-HF trial: Implications for therapy in patients with dilated cardiomyopathy and heart failure remission. Eur J Heart Fail. 2025;27:113–123. DOI: 10.1002/ejhf.3475
- Segan L, et al. Withdrawal of heart failure therapy after atrial fibrillation rhythm control with ejection fraction normalization: the WITHDRAW-AF trial. Eur Heart J. 2026;47:250–262. Published online August 12, 2025. DOI: 10.1093/eurheartj/ehaf563
- Li S, et al. Heart Failure Medication Withdrawal in Patients With Improved Cardiac Function After Atrial Fibrillation Ablation: The DEFINITION-AF Pilot Randomized Clinical Trial. JAMA Netw Open. 2026;9:e2620145. DOI: 10.1001/jamanetworkopen.2026.20145
- 2026 ESC Guidelines for the management of heart failure. Eur Heart J. 2026;47:5346–5457. DOI: 10.1093/eurheartj/ehag100
