تشخیص نارسایی قلبی تنفسی

نارسایی قلبی تنفسی

طرز پیدایش نارسایی قلبی تنفسی عبارت است از اختلال در جذب اكسیژن از آلوئول‌ها به خون و یا اختلال در دفع انیدریدكربنیك از خون به داخل آلوئول‌ها (و یا هر دوی آنها). در نتیجه كاهش جذب اكسیژن مقدار اكسیژن خون (و نیز فشار آن یعنی PO2) كم می‌شود و در نتیجه كاهش دفع انیدرید كربنیك، فشار انیدریدكربنیك (PCO2) در خون بالا می‌رود (هیپركپنی). در اثر تراكم انیدریدكربنیك PH خون نیز كم می‌شود و یك اسیدوز تنفسی به وجود می‌آید.

تشخیص نارسایی قلبی تنفسی

برای تشخیص نارسایی قلبی تنفسی باید PO2 و PCO2 و PH را در خون شریانی اندازه گرفت. بدین وسیله از همان آغاز و قبل از بروز علایم نارسایی قلبی تنفسی می‌توان به تشخیص رسید. مقدار طبیعی PO2 در خون شریانی در مناطق نزدیك به سطح دریا در حدود 90 تا 100 میلی متر جیوه است و اگر از 60-55 میلی متر پایین‌تر بیاید می‌توان گفت نارسایی قلبی تنفسی وجود دارد. مقدار طبیعی PCO2 در خون شریانی در حدود 40 میلی متر جیوه است (بین 35 تا 45 میلی متر جیوه) و اگر از 49 میلی متر بیشتر شود، نارسایی قلبی تنفسی در كار است. با پیشرفت نارسایی قلبی تنفسی تعدادی علایم بالینی نیز پیدا می‌شوند ولی این علایم علاوه بر آنكه دیررس هستند مخصوص نارسایی قلبی تنفسی هم نیستند، مع‌ذلك اهمیت زیادی دارند و باید آنها را بررسی كرد و در تشخیص نارسایی قلبی تنفسی از آنها كمك گرفت.

علایم بالینی كمبود اكسیژن

كمبود اكسیژن در بدن به‌طور كلی هیپوكسی Hypoxia و كمبود آن در خون هیپوكسمی Hypoxemia نامیده می‌شود. علامت بالینی مهمی كه ایجاد می‌شود سیانوز است.

سیانوز: سیانوز عبارت است از كبود شدن رنگ بدن در اثر افزایش مقدار هموگلبین احیاءشده در عروق كوچك. معمولا این مقدار باید از 5 گرم در صد سانتی متر مكعب به بالا باشد تا بتوان سیانوز را تشخیص داد. عامل مهمی كه در تشخیص سیانوز دخالت دارد غلظت هموگلبین خون است. اگر مقدار هموگلبین طبیعی باشد (در حدود 15-5/14 گرم در صد سانتی متر مكعب) مقدار فشار اكسیژن در خون شریانی (PO2) باید از 50 میلی متر جیوه كمتر شود (و یا مقدار اشباع هموگلبین از اكسیژن از حدود 80 درصد پایین‌تر بیاید) تا سیانوز را بتوان تشخیص داد. در كسانی كه كم‌خون باشند تشخیص سیانوز از این هم مشكل‌تر است و باید كمبود اكسیژن از این هم كمتر شده باشد. برعكس كسانی كه پولی‌سیتمی (افزایش تعداد گویچه‌های سرخ) دارند سیانوز را زودتر می‌توان تشخیص داد.

سیانوز به‌علل مختلف به وجود می‌آید و مخصوص نارسایی قلبی تنفسی نیست.

در اثر نارسایی قلبی تنفسی ناشی از بیماری‌های ریوی و قفسه سینه (و نیز در تعدادی از بیماری‌های دیگر كه باعث اختلال تهویه شوند) كار قلب راست زیاد می‌شود. نارسایی قلبی تنفسی ناشی از كاهش مقدار بستر عروقی و افزایش فشار شریان ریوی به علل گوناگون (از جمله هیپوكسمی) عامل مهم تغییراتی است كه در ساختمان و كار قلب راست پیدا می‌شود. اگر روند نارسایی قلبی تنفسی كند و مزمن باشد تغییرات حاصله در قلب را قلب ریوی (Cor pulmonale) می‌نامند. در نتیجه عضله قلب راست ضخیم و بزرگ می‌شود (هیپرتروفی بطن راست). اگر بیماری به ‌طور حاد پیدا شود (مثلا در آمبولی وسیع ریه) نارسایی قلبی تنفسی به‌طور حاد پدیدار می گردد و قلب راست گشاد می‌شود اما فرصتی برای هیپرتروفی آن نخواهد یافت.

علایم نارسایی قلبی تنفسی عبارتند از خیز پاها و ناحیه پایین كمر (ساكرال)، احتقان پاسیو و بزرگ شدن كبد، بالا رفتن فشار وریدها و برجسته شدن وریدهای گردن همراه با ضربان آنها، سیانوز محیطی و در موارد شدید خیز منتشر در بدن.

برای مطالعه ” نارسایی قلبی و تنگی نفس ” کلیک کنید .