نارسایی قلبی و تشخیص آن

قلب نسبت به آنچه که شما روزانه از آن استفاده می‌کنید، قدرت و توان بیشتری دارد. لذا اگر قلب آسیب مختصری ببیند می‌تواند کاهش پمپاژ خود را جبران نماید. این امر با بزرگ شدن قلب، افزایش توده عضلانی قلب و تپش سریع‌تر قلب صورت می‌گیرد. همچنین بدن سعی می‌کند از طریق افزایش فشارخون و انحراف خون از برخی اندام‌های کمتر حیاتی به منظور حفظ جریان خون قلب و مغز، ضعف قلب را جبران نماید. ممکن است این مکانیسم‌های جبرانی شروع علایم نارسایی قلبی را تا مدت‌ها به تعویق بیاندازند، اما با افزایش حجم کار قلب، سرانجام علایم نارسایی قلب بروز می‌کنند.
ممکن است کاهش عملکرد قلب به نظر ناگهانی بیاید ولی زمانیکه علایم نارسایی قلب در شما تشخیص داده می‌شود، در حقیقت فعالیت قلب از مدتی قبل کاهش یافته است. بسیاری از علایم نارسایی قلبی مشابه با علایم سایر بیماری‌ها می‌باشند، لذا این علایم لزوما نارسایی قلبی را نشان نمی‌دهند.
به خصوص اگر در گذشته سابقه بیماری‌های قلبی و علایمی مانند تنگی تنفس، خستگی غیرطبیعی و تورم را داشته باشید، پزشک احتمال حمله قلبی را در شما در نظر می‌گیرد.

تشخیص نارسایی قلبی

پزشک با استفاده از یک گوشی پزشکی می‌تواند احتمال وجود نارسایی قلبی را ارزیابی نماید. این کار از طریق گوش دادن به قفسه سینه برای بررسی وجود رال‌ها یا صداهای خراشنده‌ای که نشان دهنده وجود مایع در ریه‌‌ها می‌باشند و گوش دادن به قلب برای بررسی وجود صدای نشان دهنده مورمور قلبی یا یک ضربان خیلی سریع و بسیار نامنظم قلب انجام می‌گیرد. استفاده از ضربات آهسته و پیوسته که پزشک با استفاده از دست‌های خود انجام می‌دهد، روش دیگری برای تشخیص وجود مایع در ریه‌‌ها می‌باشد. پزشک به دقت به رگهای گردن نگاه می‌کند تا نشانه‌های افزایش حجم مایعات را ببیند و پاها و زانوهای شما را برای تشخیص ادم و تورم فشار می‌دهد. وجود ادم و تورم یکی از نشانه‌های وجود آب اضافی در زیر پوست می‌باشد. پزشک می‌تواند بررسی‌های متعددی را به منظور تایید تشخیص خود انجام دهد:
• عکس‌برداری با استفاده از اشعه ایکس از قفسه سینه. ممکن است این عکس قفسه سینه، بزرگ شدن قلب و تجمع مایعات در ریه‌‌ها را نشان دهد.
• نوار قلب (الکتروکاردیوگرام یا ECG) ممکن است تغییرات ریتم قلب، افزایش ضخامت قلب و یا نشانه‌های پیشین آسیب قلبی را نشان دهد.
• اکوکاردیوگرافی ، اندازه ‌قلب و تحرک دیواره قلب در طول انقباض و انبساط قلب را اندازه‌گیری می‌کند. اکوی قلبی همچنین می‌تواند عملکرد کلی عضله قلب را اندازه‌گیری کند و بیماری‌های دریچه‌ای قلب را نشان دهد.
• استرس‌تست‌ورزشی  ممکن است به تعیین علت علایم بالینی شما کمک کند.
• تصویربرداری هسته‌ای ممکن است برای ارزیابی عملکردکلی عضله قلب شما لازم باشد.
• ام.آر.آی (MRI)، ممکن است به تشخیص علت و ارزیابی توان کلی قلب کمک کند.
• اگرچه تکنیک‌های کاتترگذاری قلبی  یا تصویربرداری هسته‌ای  معمولا برای تشخیص نارسایی قلبی لازم نمی‌باشند، ولی این تکنیک‌ها می‌توانند اطلاعاتی درباره نحوه آسیب دیدن قلب فراهم کنند و همچنین پزشکان را قادر می‌سازند تا آن دسته از نارسایی‌های قلبی را که می‌توان تصحیح نمود، شناسایی نمایند. آزمایش‌های جدید خونی، غلظتBMP (هورمونی که در قلب تولید می‌شود) یا NT–pro BNP (جز اصلی BNP) را اندازه‌گیری می‌کنند. هر دوی این موارد نشانگر دیسترس قلبی می‌باشند. میزان زیاد این مواد مبین وجود نارسایی قلبی و شدت آن است.

منبع: بیمارستان شهید رجایی

۵۲ دیدگاه

  1. Very neat blog post.Much thanks again. Really Cool.

  2. Muchos Gracias for your blog.Really thank you! Fantastic.

دیدگاهتان را ثبت کنید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شدعلامتدارها لازمند *

*