درمان آنژین ناپایدار

از جمله ویژگی های درد آنژین ناپایدار قلبی می توان به موارد زیر اشاره کرد:

  • درد آنژین ناپایدار قلبی فشارنده است، در واقع دردی تیز و سوزنده نیست. حتی گاهی درد قلبی را یک حالت ناراحتی و سنگینی می نامند نه درد.
  • دردی منتشر و تیر کشاننده است، که به کل قفسه سینه، گردن، بازوی چپ تیر می کشد. محل اصلی درد در رتراسترنال (پشت جناغ) می باشد. گفته می شود درد قلبی می تواند از ناف تا دهان را در گیر کند. به صورتی که در سنین بالا درد ناحیه اپیگاستر (بالای ناف) می تواند به صورت شایع نشانه ای از یک آنژین قلبی باشد. پس اگر بیمار از درد لوکال و نقطه ای شکایت کند احتمال درد قلبی بسیار کم تر است.
  • درد آنژین ناپایدار دردی است که از چند دقیقه تا 2 ساعت ممکن است به طول بیانجامد. پس درد های لحظه ای و چند ساعته معمولا درد قلبی نیستند. گفته می شود درد آنژین پایدار 2 تا 10 دقیقه، آنپین نا پایدار 10 تا 30 د قیقه، و درد ناشی از MI یا انفارکتوس میوکارد نیم ساعت تا 2یا3 ساعت طول خواهد کشید.
  • دردی است که با فعالیت تشدید و با استراحت بهبود می یابد. همچنین با مصرف قرص های زیرزبانی TNG کاهش می یابد.
  • می تواند علایم همراهی مانند تعریق، طپش قلب، تاکی کاردی (افزایش ضربان) و تاکی پنه (افزایش تنفس) ، افزایش آنزیم های قلبی (تروپونین و ck-mb ) و تغییرات نوار قلبی (ECG) و اکوی قلبی داشته باشد. علایم همراه گفته شد عمدتا مختص به انفارکتوس میوکارد است.

اهداف مراقبت و درمان طبی آنژین قلبی شامل كاهش دادن نیاز میوكارد به اكسیژن و افزایش ارسال اكسیژن به میوكارد می‌باشد. منبسط‌ كننده‌های عروق (نیترات‌ها و نیتروگلیسیرین، دی نیترات ایزوسوربید) ماهیچه صاف عروق خونی محیطی و كرونر را منبسط كرده و بار قلب را كاهش می‌دهند و در نتیجه تقاضا برای اكسیژن كم می‌شود. تركیبات بلوك‌كننده بتا (پروپرانولول و آتنولول) با كاهش قدرت انقباضی، تعداد ضربان قلب، نیاز اكسیژن و كار عضله قلب را كم می‌كنند. بلوك‌كننده‌های كانال كلسیم (نیفیدپین و وراپامیل) تون عضله صاف عروق را كم كرده و با گشاد كردن آرتریول‌های كرونری تحویل اكسیژن به ماهیچه قلب را افزایش می‌دهند. از طریق كم كردن فشار سرخرگ‌های سیستمیك و در نتیجه فشار كار بطن چپ، نیاز میوكارد به اكسیژن كاهش می‌یابد.

روش درمان آنژین قلبی ناپایدار

بسترى در اتاقى که ECG به‌طور مداوم پايش مى‌شود.

شناسائى و درمان عوامل برانگيزنده (هيپرتانسيون، آريتمى‌ها، CHF، عفونت حاد).

ضد انعقاد: هپارين IV (هدف آن است که PTT دو برابر زمان کنترل گردد) يا هپارين با وزن مولکولى پائين (مثل 1mg/kg, Enoxaparin دو بار در روز به‌صورت زيرپوستي) ضربدر ۳-۵ روز؛ به‌علاوه آسپيرين 325mg/d.

رد کردن انفارکتوس میوکارد به وسيله ی ECG و آنزيم‌هاى قلبي.

درمان آنژین ناپایدار را با تجويز نيترات‌هاى خوراکى و مسدودکننده‌هاى بتا (براى کاهش ضربان قلب به ۷۰-۵۰ ضربه در دقيقه) به آخرين حد ممکن برسانيد. آنتاگونيست‌هاى کلسيم را براى بيماران مبتلا به درد مقاوم کنار بگذاريد.

براى درد آنژین ناپایدار مقاوم؛ TNG وريدى (با دوز ۱۰μg/min شروع کنيد)؛ دوز دارو را طورى تنظيم کنيد که درد تخفيف يابد؛ ولى فشار سيستوليک در حد 100mmHg حفظ شود. آنژين ناپايدار مقاوم، آرتريوگرافى عروق کرونر و PCI يا CABG را (در صورت امکان‌پذير بودن)ايجاب مى‌نمايد. در صورت کنترل علائم با درمان طبي، بايستى قبل از ترخيص بيمار براى ارزيابى نياز به آرتريوگرافى عروق کرونر يک آزمون ورزش انجام داد.

آشنایی با داروهای ضد آنژین (کلیک کنید)

منبع: تغذیه و سلامت. آفتاب. مجله علمی کائسنا

theme